Tęsknię za Tobą
Krakowie
Osobowy i bezosobowy
Zagubiony
i
Odnaleziony
Krakowie
Ukryty w pierogu makowym
Hejnale
Ogrodzie pomiędzy
Judaistyką
a najnędzniejszą z nauk
Smutek w oczach
Okien
na Kazimierzu
W zaułkach
I nie-wiem-gdzie-jeszcze
Tęsknię za Tobą
Krakowie
W jasnym słońcu
Częściej
w mrokach jesieni
Tęsknię
We wspomnieniach
minionych lat
W utraconych
już
znajomościach
Tęsknię
25.09.2026r.
Widziałem cuda tego Świata w Jego małych oczach, spojrzeniu zbyt dojrzałym jak na kilku miesięcznego malca. Czułem żal, smutek, tęsknotę, radość, miłość. Kochałem i byłem kochany. Otaczałem się śmiechem, płakałem w ukryciu. Romansowałem z tysiącem miejsc, zakochalem się w kilku. Zarywałem noce podczas godzinnych rozmów, gapiłem się w gwiazdy dostrzegając w nich milczące zrozumienie. Więc czym więcej jest spelnienie?
0
Stało się
Biel nie będzie bielsza
Czerń ciemniejsza
Szarość
Na końcu Światów
Twojego i Mojego
Nie ma już nic
Oprócz
Ścieżki, drogi polnej
Usłanej gwiazdami
W mroku nocy
Gwizdu mijanej lokomotywy
Krzyku żurawi
Głodnych zmysłów
Na końcu Świata
Kresie naszych dni
Dawno już stało się
Poza nami
Byłeś...
Byłem...
Było
03.03.2025
Pierwsza myśl jaka mi przyszła, to ta, że Kraków bez Ciebie zachodzi mgłą. Ale stwierdzisz, że to bez sensu, bo wieki nie byłem już w Krakowie, a Ty o nim chcesz zapomnieć.
Nie wychodzi mi dialog z Tobą, mimo wielkich nadziei i pragnień. Uciekasz między słowami i między wierszami i nie chcesz dać się złapać. Kluczysz.
Tęsknię za Tobą już do końca Świata i nawet jeden dzień dłużej, ale nie wkraczam pomiędzy Was. Chcę żebyś był szczęśliwy, uczę się dopiero tego rodzaju miłości - dziwnej, bo jednoosobowej. Uciekam każdego dnia i nie znajduję wyjścia, ulegam kroplom deszczu, zimnu, pustce. Ale TY żyjesz i to ma sens. Odjedziesz/przyjedziesz, zaśniesz-obidzisz się, znikniesz widzialnie...Ale już inaczej...
Biegnę wciąż od nowa, nie mając cholernego pojęcia, gdzie meta.
Życie jest jsk spacer. Czasami gnasz do przodu, sprawdzając puls, innym razem przystajesz i zaczynasz się gapić w niebo. Bywa, że ktoś dołączy, żeby zgubić się tuż za zakrętem... I znów idziesz sam, a gdy już totalnie opadniesz z sił, zawsze znajdzie się ławeczka i po chwili ponownie walczysz z bólem nóg 🙂
Tęsknię za tamtą polną drogą. Wydawało mi się, że nocny widok z ciemnym niebem usłanym gwiazdami, z gwizdem lokomotywy będzie czymś stałym, wkomponuje się w pejzaż życia. Tęsknię za Jego wyczekiwaniem na skraju ulicy, za pierwszym uśmiechem i blaskiem oczu, gdy już wsiadł. Dojrzewające w blasku słońca jabłka i krzyk żurawi, nigdy nie rozpalone ognisko i buchająca ciepłem koza w domku. Czas oszukuje, odkrywając karty z opóźnieniem.
...
pozostał kamień
mięta która jeszcze zmarznie, albo już zmarzła
pustka, żal, ludzka typowa zazdrość, poczucie zdrady
nie wiem w którą stronę pójść
powoli, powolutku... p o w o l u t k u ...
Mrok zapada coraz wcześniej, listopad.
Popadł w nostalgię. Im więcej wiedział, tym mniej rozumiał. Im mniej rozumiał, tym bardziej oddalał się. Znał już tylko sześć liter, z których b zawsze była pierwszą.
Życie jest jak podróż pociągiem, z mnóstwem mijanych miejsc za oknem. Zmieniają się jedynie współpasażerowie.
Kiedyś ponownie się obudzi, szanta popłynie z dymem ogniska, a śmiech i gwar rozmów poniesie tafla jeziora.
Znowu będziesz, obiecuję.
Starzejący się pies i Ty. Śmiech przez zamknięte drzwi :)
Ogórki, mnóstwo ogórków... i dwie czarne rzepy.
Tym bardziej budzę się ze snu.
Podeszwy coraz twardsze, nieczułe na ból. Reminescencja.
Ci wszystko, gdybyś tylko potrafił to przyjąć.
...
Pięć kilometrów ścieżką niemal do Nieba :)
...
Korzenny zapach grzanego piwa/herbaty/wina... Tak, to już jesień.
